– Dlaczego jesteś smutny? ⠀
– Dlatego, że jestem rycerzem o żałosnym obliczu. ⠀
– Czym jest żałosne oblicze? ⠀
– To postawa jaką przybiera twoje ciało, gdy czegoś się boisz. ⠀
– A ty czego się boisz? ⠀
(Cisza) ⠀
– Siebie.
– Dlatego, że jestem rycerzem o żałosnym obliczu. ⠀
– Czym jest żałosne oblicze? ⠀
– To postawa jaką przybiera twoje ciało, gdy czegoś się boisz. ⠀
– A ty czego się boisz? ⠀
(Cisza) ⠀
– Siebie.
W Spowiedzi Don Kichota spotykamy chorego, tytułowego błędnego rycerza w samym środku szpitalnej sali. Równie chorego, co społeczeństwo, w którym przyszło mu żyć. To społeczeństwo XXI wieku. Porzucający swą zbroję rycerz, przestaje wierzyć we współczesny, otaczający go świat i możliwość pokonania wyrastających wokół niego murów fanatyzmu. Uzależniony od całodobowego programu informacyjnego, Alonso Quijano, ten rycerz Żałosnego Oblicza, opowiada w ostatniej godzinie swego życia, nie tylko o utracie “tego co ludzie zwą rozumem”, ale przede wszystkim o tragedii syryjskich uchodźców, wszechobecnym złu, tęsknocie za miłością i o zwykłym ludzkim współczuciu. To opowieść o śmierci i brutalności obecnych czasów.
“Potoczysty monolog, rozpisany na niewielu kartkach, jest w gruncie rzeczy bardzo gęstym, precyzyjnie skonstruowanym filozoficznym traktatem. Dzięki temu autorka otwiera różne możliwości interpretacyjne. Może to być tekst o romantycznej naturze szaleństwa. Może to być tekst o realnych skutkach działania systemu odosobnienia, który w okrutny sposób pogłębia chorobę psychiczną. Może to być w końcu tekst zawierający ostrą krytykę polityczno-społeczną, wskazującą jasno, w jak bardzo zepsutym i nienaprawialnym świecie żyjemy.”
Ewa Hevelke (Dialog nr 6/2020)
Tytuł oryginału: LA CONFESIÓN DE DON QUIJOTE
