“ON- A jeśli szczęście mierzy się w gwiazdkach w przewodniku turystycznym, mam zamiar zgromadzić je wszystkie, żebym mógł potem nimi płacić. Mam zamiar cieszyć się wszystkim, za co mogę zapłacić, byleby tylko uciec z więzienia jakim jest codzienność i być, krótko mówiąc, szczęśliwym.”
 
 
W sztuce En amor y en la guerra (tytuł, jak kolejny człon przysięgi małżeńskiej: „w zdrowiu i w chorobie, w dobrej i złej doli…”) On i Ona zamknięci są w pokoju hotelowym, w którymś z turystycznych rajów, na jednej z tych malowniczych wysp pośrodku błękitnego oceanu, którymi zachodnie gazety interesują się tylko wówczas, gdy rozpoczyna się sezon wakacyjny i trzeba zredagować dodatek turystyczny lub gdy w jednym z takich rajów pojawi się terrorysta z bronią. No, i jeszcze wtedy, gdy jedną z takich oaz zmiecie z powierzchni globu gniew oceanu.
W En amor y en la guerra końcem świata będzie właśnie tsunami. Końcem niezupełnie zaskakującym, bo przecież od dłuższego czasu coś wisiało w powietrzu. Mówi się niby o monsunie, ale to chyba ściema. Rodzaj wymówki, gdy nie umie się albo nie chce powiedzieć więcej. Że będzie koniec, domyślamy się też ze zrywanych kartek kalendarza aktów: mija Dzień Pierwszy, odchodzi w niebyt Dzień Drugi, później Trzeci… Aż wreszcie przychodzi Dzień Siódmy, w którym Bóg postanowił odpocząć. „Wyjechać na wakacje” – pisze Lola Blasco, wołając jeszcze: „Ach, Ojcze, jak bardzo musisz ufać naturze!”.
Piotr Olkusz (Dialog nr 11/2020)
 
 

Tytuł oryginału: EN EL AMOR Y EN LA GUERRA